لمعهء سيّم : در بيان كمال استجلا كه شهود خودستش در مظاهر و مجالى و ما يتبع هذا الشهود من الاحوال 87 لمعهء چهارم : در بيان آنكه معشوق و محبوب بلكه عاشق و محبّ نيز در همهء مراتب ، حضرت حقّ است 91 لمعهء پنجم : در بيان اختلاف مظهر در هر آن و تفاوت ظهور ظاهر به حسب اختلاف مظهر 97 لمعهء ششم : در بيان آنكه هريك از محبوب و محبّ آينهء يكديگرند و هريك ، به طور آن ديگر بر مىآيد و به خصوصيت خود مقيّد نيست 105 لمعهء هفتم : در بيان ظهور عشق باطلاقه در جميع مظاهر و بروز او به كسوت معشوقى بر همهء مدارك و مشاعر 109 لمعهء هشتم : در اشارت به تجلّياتى كه ارباب سلوك را واقع مىشود و بيان احكام 119 لمعهء نهم : در بيان آنكه مشهود هريك از معشوق و عاشق ، در آينهء آن ديگرى چه چيز است و در بيان مراتب شهود عاشق و نهايت آن 123 لمعهء دهم : در بيان آنچه ظاهر در مظهر را لاحق مىشود از جهت خصوصيت مظهر و آنچه مظهر را عارض مىشود از جهت ظهور ظاهر در وى 129 لمعهء يازدهم : در دفع شبهه‌اى چند كه سالكان الى اللّه را روى مىنمايد و بدان در ورطهء حلول و اتحاد و زندقه و الحاد مىافتند 135 لمعهء دوازدهم : در بيان وصول سالكان به تمامى سير الى اللّه و شروع ايشان در سير فى اللّه و تحقيق آن 139 لمعهء سيزدهم : در بيان حجب نورانى و ظلمانى كه موجبات سفر مذكورند و سفر مذكور عبارت از رفع آن حجب است 143